Alles voor de liefde (NL)
recensie Venus & Adonis: ****
(Gehoord in de Bijloke in Gent op 13/2: Venus and Adonis van John Blow, door B'Rock, Stile Antico en solisten)
Ik ken niet veel koppels die op de dag van hun huwelijk werken. In de Bijloke, op de vooravond van Valentijn, waren we er nochtans getuige van. Twee vaste leden van het jeugdige barokorkest B'Rock, Luc Gysbregts en Liesbeth Nijs, speelden mee in Venus and Adonis van John Blow, nadat eerder die dag hun huwelijk was ingezegend. Het publiek, opgewarmd door de muziek van Blow, applaudisseerde uitbundig. De twee geluksvogels kregen een rode roos en een grappige potpourri van het orkest. Het kon tellen als toemaatje na een wervelende uitvoering van de eerste Engelse opera uit de geschiedenis.
John Blows enige opera, Venus and Adonis (1683), is gebaseerd op de Metamorphosen van Ovidius, en niet, zoals je zou verwachten, op de gelijknamige tekst van Shakespeare. Het verhaal dat zich ontspint in amper een uurtje, is eenvoudig. De godin Venus en de mooie sterveling Adonis zijn smoor op elkaar. Maar het mooie liedje duurt niet lang. Adonis keert dodelijk verwond door een everzwijn terug van de jacht, en sterft. Venus blijft diepbedroefd achter: The grim Monster gains the day. With the warm blood, life steals away. De muziek is al even eenvoudig van opzet, zoals de ondertitel aangeeft: A Masque for the Entertainment of the King . King Charles II bestelde deze opera, toen nog masque genoemd, naar de lichtere Franse voorbeelden van Lully en Charpentier.
In deze concertante uitvoering door sopraan Sunhae Im (Venus), bariton Reuben Willcox (Adonis), contratenor Christopher Ainslie (Cupido), B'Rock en het koor Stile Antico o.l.v. Gary Cooper, ontbreken de oorspronkelijke dansen en spectaculaire scenische effecten. Dat vertekent enigszins het beeld van de oorspronkelijke Venus and Adonis dat ook visueel erg aantrekkelijk moet geweest zijn. Hier kwam het er dus op aan alles te geven, want de concentratie van het publiek richtte zich rechtstreeks op de muziek. Wij waren alleszins zeer gecharmeerd. In de eerste plaats door B'Rock zelf. Het orkest imponeert en amuseert door zijn pittige, verfijnde en expressieve speelwijze. De violisten spelen altijd rechtstaand, de schitterende blokfluiten ook, en dat geeft de muziek adem en vrijheid. Gothic meets schoolgirl , denk je, wanneer je kijkt naar de vrolijke in het zwart geklede bende op het podium. Vanaf de eerste noten -de suite The Tempest van Matthew Locke als opener - voelde je meteen: dit zit goed, iedereen amuseert zich. Ook het jonge koor Stile Antico, in 2005 winnaar van de Early Music Network International Young Artist's Competition, had er zin in en bracht de kleine Cupido's grappig in beeld. De luitist zorgde voor mooie momenten van verstilling.
De drie solisten zongen met de partituur in de hand. De voortreffelijke bariton Reuben Willcox als Adonis heeft nochtans maar een kleine rol en weinig tekst... Het spieken in de partituur komt een liefdesduet bovendien niet ten goede. Contratenor Christopher Ainslie had niet meteen het zoete stemgeluid van een engeltje, maar hij zong met zwier en dat maakte zijn prestatie dan weer knap. Maar de knappe Koreaanse sopraan Sunhae Im, in 2000 nog finaliste op de Koningin Elisabeth Wedstrijd voor zang, was de topper van de avond. Haar stem is warmbloedig en fris, ze zingt accuraat en expressief. Ze heeft alles om een mooie Venus geloofwaardig te maken. Jammer weer dat de partituur tussen haar en haar geliefde Adonis stond. Zo leek het water soms toch te diep.
Er was geen boventiteling voorzien. Misschien door een gebrek aan middelen? Of omdat de voorstelling eenmalig was? We hebben dan maar onze ogen verknoeid door het programmaboekje te willen ontcijferen. Maar achteraf gezien hadden we gerust kunnen luisteren met de ogen gesloten. Want de oren werden dubbel verwend.
Knack blogt / KNACK