Vivaldi tussen de badkuipen
B'Rock en In Vitro steken hun nek uit met 'La Senna festeggiante', een serenata van Antonio Vivaldi. Dit is een voorstelling om nog lang over na te praten.
Voor de opening van het nieuwe seizoen van deSingel viel de keuze op La Senna festeggiante, een grotendeels vergeten geraakte serenata van Antonio Vivaldi. Op vraag van de Franse ambassadeur in Venetië componeerde Vivaldi een serenade waarin de Seine (la Senna) de hoofdrol vertolkt. In dit gelegenheidswerk zingen Vivaldi en zijn librettist met behulp van vergezochte allegorieën de lof van de Franse koning Lodewijk XV. Vivaldi met de Franse slag dus, al is daar in de muziek zelf niet zo heel veel van te horen. Het gros van de aria's en ensembles draagt op en top de stempel 'Vivaldi', met frisse ritmes, frivole figuurtjes en een sterke melodie. Maar dan wel Vivaldi van de bovenste plank: naarmate er meer opera's van onder het stof komen, wordt steeds duidelijker dat de Venetiaan in de eerste plaats een man van het theater en de stem was. La Senna festeggiante behoort ondanks het gelegenheidskarakter tot Vivaldi's sterkste werken. De muziek is zo gevarieerd en zo goed geschreven, dat je van de ene verbazing in de andere valt. De Spaanse dirigent Eduardo Lopez-Banzo haalde samen met de bende enthousiastelingen van B'Rock het onderste uit de kan en schuwde de grote contrasten niet. Ook al is de droge akoestiek van de Rode Zaal weinig flatterend voor een barokensemble, toch wist hij aan het orkest messcherp ensemblespel te ontlokken. B'Rock gaf geen krimp en volgde Banzo in alles, van razendsnel en furieus tot verleidelijk en sensueel. Ook de drie solisten waren van topniveau, met de soepele en fluwelen stem van de Nederlandse mezzo Barbara Kozelj als primus inter pares. Vlaanderens jongste barokorkest had het zich gemakkelijk kunnen maken met een concertante uitvoering, maar het ensemble wil bewust vragen stellen en de controverse opzoeken. Aan In Vitro werd gevraagd om voor de enscenering te zorgen, zodat er zeker geen ouderwetse gepoederde pruiken op het toneel zouden verschijnen. Jan Dekeyser tekende voor een provocerende maar fijn uitgekiende beeldvorming. Water speelt een logische hoofdrol, met drie badkuipen en een half transparant douchescherm als prominentste elementen. Videobeelden van het Parijse riolennet en de binnenkant van een slokdarm lijken te willen shockeren, andere details werken vervreemdend en intrigerend. Het eerste half uur vroegen we ons vertwijfeld af wat het allemaal te betekenen had, maar zodra we die zoektocht loslieten, was het genieten. Vooral omdat het visuele circuit, dat in feite een eigen leven leidt naast de muziek, op verstandige wijze toch parallel loopt met wat er in Vivaldi's partituur gebeurt. Dit is een voorstelling om lang over na te praten en op door te denken, waarbij uiteindelijk steeds meer gegevens op hun pootjes terecht komen. Baroktheater als intellectuele oefening, het is geen gek idee, zolang de muziek met respect en verstand van zaken wordt behandeld. 'La Senna festeggiante' door B'Rock en In Vitro, gehoord in deSingel op woensdag 5 september.
De Standaard