Een koude douche

B'Rock en In Vitro in De Singel met La Senna Festeggiante van Vivaldi

Eerst het goede nieuws. Het jonge gezelschap B'Rock blijft knappe concerten spelen, met een vederlichte maar boeiende sound en soms verrassende wendingen. Ook de solisten leverden goede prestaties, waaronder bijvoorbeeld een knap duet tussen sopraan Raquel Andueza en mezzo Barbara Kozelj. Nog goed nieuws: de serenade La Senna Festiggiante is een erg mooi muziekstuk, door en door Vivaldi maar met heel uitgekiende Franse elementen, waaronder structurele (minuetten, ouverture, gavotte), instrumentale (de keuze voor houtblazers) en vocale (de keuze van een bas, hier Antonio Abete, voor de rivier Seine). Het stuk was dan ook bestemd als lofzang bij een bezoek aan Venetië van Louis XV, en bedoeld om in openlucht te worden opgevoerd. Het is dus geen opera en heeft ook geen dramatisch verloop. Dat maakt het libretto in onze ogen saai.

Alle begrip dus voor de keuze van scenaristen In Vitro (Jan Dekeyser en Daphne Kitschen) om de tekst slechts als seingever voor de enscenering te gebruiken. Ook hier trouwens nog altijd positieve elementen: de oorspronkelijke allegorische figuren 'De Gouden Tijd', 'De Deugd' en 'De Seine' werden in uitzicht en handeling intrigerend dubbelzinnige figuren: de twee vrouwen in wit gekleed aan het wassen in grote badkuipen, de Seine een priester-dokter van de dood bij een bad dat nu eens boot, dan weer bad of bed wordt. Alleen de zwijgende nimf is eenduidig slachtoffer.

Dat levert aanvankelijk een aantal sterke beelden op, onder meer van iets dat we als een aderlating identificeerden. De hele sfeer is enerzijds die van een Venetiaanse straat, anderzijds die van een mentale instelling aan het begin van de twintigste eeuw zoals je die bijvoorbeeld herkent van het Gentse Guislain-museum: patiënten die in een wit laken gekleed in ijzeren badkuipen worden gewassen. Op de achtergrond intussen videobeelden van de Seine, ook ondergronds.

Maar al snel beginnen muziek en enscenering elkaar in de weg te lopen in plaats van elkaar aan te vullen of te versterken. Na korte tijd is de band rivier-vuil-dood wel duidelijk, maar het verband wordt steeds visceraler: de Seine snijdt stukjes van een gedroogde ham en spuwt ze in het bad, later drinkt hij een blik cola die via een trechter ook in het bad terechtkomt, de nimf gaat in het bad zitten. Intussen heeft de Gouden Tijd de Deugd met een mes in de rug gestoken (of was het nu omgekeerd?)

Uiteindelijk komt een douchesysteem uit de lucht neerdalen dat de (witgeklede) Gouden Tijd en Deugd en de naakte nimf besproeien. Intussen worden beelden getoond van een camera die zich door ingewanden wurmt. In de volgende scène ligt de nimf tussen bloemen opgebaard in het bad. Einde: ook de muzikanten zetten zich in hun ondergoed.

Mij kon het - maar dat had u wel door - noch fascineren, noch schokken: videobeeld, scenografie en muziek botsten te vaak met elkaar, ze leidden af in plaats van te concentreren. Op een paar sterke beelden na was het geheel een uur nadat ik buiten stapte uit mijn hoofd verdwenen. Geen goed teken.

09.09.2007
Knack Blog
Peter Vandeweerdt